بالاخره به قول آقای کدخدایی سخنگوی شورای نگهبان پرونده انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری به پایان رسید و چیزی که از روز اول هم مشخص بود پس از ۱۵ روز اعلام کردند و فکر کردن که مردم خرند و هیچ چیز نمی فهمند غافل از اینکه مردم عاقل تر و باهوش تر از این حرف ها هستند . نمونه اش دیروز از صبح اعلام کرده بودند مسیر تجریش تا راه آهن قرار است زنجیره انسانی تشکیل شود و طبق روال این چند روزه نیروهای امنیتی که به اصطلاح آقایان حافظ امنیت مردم هستند و جالب اینجاست که حافظان مردم خود مردم را می زنند را از ساعت ۳ بعدازظهر در آفتاب در سرتاسر مسیر مستقر کردند غافل از اینکه مردم باهوش ما آنها را سرکار گذاشته و تا ساعت ۹ شب جهت دیدن مردم و خالی کردن عقده های خود منتظر گذاشتند و نیامدند و آن ها نیز دست از پا درازتر برگشتند به خانه هایشان تا شاید فردا و فرداها بتوانند سرگرمی این چند روزه اشان را ادامه بدند.
از همه این احوالات که بگذریم بالاخره دیروز صحت انتخابات تایید شد و از امروز ایران و ایرانی وارد سرنوشت دیگری خواهد شد که از راس آن تا پایین باید با آن دست و پنجه نرم کنند و باید گفت از امروز جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی تبدیل شد و در واقع و به قول آقای موسوی وای به روزی که رییس جمهوری و رهبری با هم یکی شوند .
از امروز نگاه همه مردم ایران و جهان به ایران به گونه دیگری خواهد بود نگاهی که در آن نه دیگر از دموکراسی و نه آزادی بیان و نه انتخابات آزاد و نه راحت راه رفتن در خیابان های ایران بدون هیچ به پایی و نه روزنامه ای و نه صدا و سیمای بی طرف . کما این که تا به امروز هم شاید وجود نداشته ولی از امروز یقین حاصل می شود برای همه .
نه صداقت، نه انسانیت ، نه مشارکت ، نه امید به روزهای آینده ، نه تلاشی برای فردای بهتر و خیلی چیزهای دیگر ...
از امروز من و شاید خیلی های دیگر به ایرانی بودن خود دیگر افتخار نمی کنیم و حتی شاید افسوس می خوریم که چرا ایرانیم و چرا در چنین جامعه ای زندگی می کنیم.
از امروز سرنوشت کشور و من و تو و ما به گونه ای دیگر رقم خواهد خورد به گونه ای که دیگر هیچ دخالتی در سرنوشت خود نداری و باید شعار <باز باید سرنوشت از سرنوشت > را دور ریخت و این شعار را هر روز و همیشه با خود تکرار کنیم که < ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم > خردادی که روزهای خوش به خود کم و روزهایی که پر از تلخی زیاد داشته و خواهد داشت .
از امروز کشور دچار یک خفقان کامل شده و دوران یاس و نا امیدی فرا رسیده است و من بیشتر از همه به دوستان خود در زندان و دوستانی که به گونه ای از این مخمصه بگیر بگیر فرار کرده اند و نمی توانند به زندگی عادی خود بازگردند می اندیشم به روزهای خوش و تلاش برای فردایی بهتر را که از آبان ماه پارسال با هم تجربه کرده ولیکن امروز در کنار من نیستم و من ناراحت از اینکه جز دعا کردن کاری نمی توانم بکنم می اندیشم و نگران از اینکه که چه بر سر دوستانم می آید . نگران از اینکه آیا آنها روزهای بهتر را تجربه خواهند کرد . هر چند ما هم هم اکنون روزهای خوبی را تجربه نمی کنیم.
فعلا ببخشید زیاد سرتون رو درد آوردم سعی می کنم به تنها دلخوشیم بیشتر سر بزنم و تند تند آپ دیتش کنم
احسان
|
+| نوشته شده توسط
احسان & سارا در سه شنبه نهم تیر 1388
|
